Renoir

1987 yılının Tokyo'sunda, 11 yaşındaki Fuki evin içinde büyüyen sessiz bir korkuyla baş etmeye çalışır. Babası ölümcül bir hastalıkla yatağa bağlı kalırken, annesi çalışıp eve yetişmeye uğraşır ve Fuki çoğu zaman büyüklerin yarım bıraktığı sözlerin arasında tek başına kalır. Okuldan eve dönerken sokakların, apartmanların ve tanımadığı yüzlerin içinde kendi başına dolaşır. Hayal gücü geniştir, merakı dinmez, ama kafasındaki soruların hiçbiri kolay kolay yerini bulmaz. Yui Suzuki'nin canlandırdığı Fuki, bir yandan çocuk kalmaya çalışır, bir yandan da evdeki sessizliğin ne kadar ağırlaştığını her gün biraz daha hisseder.

Evde hastalığın gölgesi uzadıkça, Fuki çevresindeki yetişkinlerin de kendi kırılganlıklarını görmeye başlar. Bazen bir bakışın, bazen yarım bırakılmış bir cümlenin ardında saklanan endişeyi fark eder. Çocukların oyuna sığdırdığı dünyayla büyüklerin taşıdığı yük arasındaki fark büyüdükçe, Fuki'nin içindeki karışıklık da derinleşir. Sokakta rastladığı insanlar, okulda duyduğu küçük konuşmalar ve evdeki sessiz bekleyiş, onu anlam veremediği bir yetişkinliğin eşiğine iter. Babasının durumu ağırlaşırken, annesi evi ayakta tutmak için daha da zorlanır ve Fuki, bir çocuğun taşıyabileceğinden fazla duygunun arasında kalır.